Αντίο στον Postin, τον μεγάλο καπετάνιο του C.D. Burriana
ΕΝΑ σοβαρός τραυματισμός έχει επισπεύσει την αποχώρηση ενός από τους μεγάλους αρχηγούς του επαρχιακού ποδοσφαίρου στο Castelló την τελευταία δεκαετία: του Borrian Agustín Barrachina, γνωστό ως Ταχυδρομικός. Ο 37χρονος σέντερ μπακ είχε σχεδιάσει να κρεμάσει τα παπούτσια του στο τέλος της φετινής σεζόν, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο οδήγησε τον αποχαιρετισμό του στο ποδόσφαιρο, ένα άθλημα που του έχει δώσει τόσα πολλά και στο οποίο έχει συμβάλει και ο ίδιος πάρα πολλά.
Το να μιλήσουμε για τον Postin είναι να αναφερθούμε σε ένα από τα πιο εξέχοντα ονόματα στην πρόσφατη ιστορία του ποδοσφαίρου στη Burriana και, κατ' επέκταση, στο ποδόσφαιρο στην επαρχία Castellón. Ακολουθώντας τα βήματα του αδερφού του Raúl Barrachina, άρχισε να παίζει για το Puerto de Burriana πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες πριν μετακομίσει στο CD Burriana (με μερικές σύντομες περιόδους στο Consbur και στο Alcalà). Μετά από αυτή τη σύντομη παύση, κέρδισε μια θέση στην πρώτη ομάδα του ουράνιου συλλόγου και έφτασε κοντά στο να εξασφαλίσει την άνοδο στην Tercera Divisió το 2011. Ένα γκολ της τελευταίας στιγμής στη Requena του στέρησε την επιτυχία, αλλά επέστρεψε ένα χρόνο αργότερα στο El Collao εναντίον της Alcoyano B, αποτελώντας βασικό κομμάτι στην επιστροφή της ομάδας στην πολιτεία, έξι χρόνια αργότερα.
2 χρόνια στην Τρίτη κατηγορία
Μετά το πέρας του στο Castalia Stadium, ο αμυντικός επέστρεψε στο San Fernando για να εδραιώσει την κληρονομιά του με τη μπλε φανέλα, την οποία φορούσε περήφανα από το ξεκίνημά του στις χαμηλότερες κατηγορίες μέχρι τις τελευταίες σεζόν, έχοντας την εξουσία του αρχηγού και το σεβασμό της ποδοσφαιρικής κοινότητας. Συνολικά 15 εποχές υπερασπίζονται τα χρώματα Burriana στο Περισσότερα από 500 αγώνες τα λένε όλα. μια τροχιά που περιλαμβάνει συμμετοχή σε έως και τέσσερις φάσεις ανάβασης.
Συγκινητικός αποχαιρετισμός
Για τον αρχηγό του Burriana Football Club, αυτή δεν είναι εύκολη στιγμή. "Όλοι οι αποχαιρετισμοί φέρουν πάντα μια βαθιά θλίψη. Και αυτό δεν θα είναι διαφορετικό· ίσως είναι λίγο άδικο λόγω του τρόπου που συνέβη." Και προσθέτει: «Ήμουν σαφές ότι αυτή θα ήταν η τελευταία μου χρονιά· έτσι αποφάσισα και, πιστός στις αρχές μου, έτσι έπρεπε να γίνει». "Το συναίσθημα που ένιωθα κάθε φορά που πηδούσα στο γήπεδο με το νούμερο 4 στην πλάτη μου και την ασπίδα με τατουάζ στην καρδιά μου. Πολλά παιχνίδια και χιλιόμετρα ταξίδεψα για να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, για την ομάδα μου, για τους συμπαίκτες μου και για αυτόν τον ακούραστο οπαδό που ήταν πάντα εκεί", καταλήγει ο Postin.